Warm vereerd was ik toen Riske Lemmens, de befaamde illustratrice, me vroeg of ze enkele van m’n gedichten mocht illustreren voor een Villa Kakelbont blog. Een waarlijk schoon idee, vond ik zo! Geniet van het resultaat. En voel u eveneens geroepen, eh… iedereen!
bij het gedicht ‘Nu’
Nu
Ik kan je nu al zeggen,
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.
Tenzij heel even – zoals nu,
om wadend door mijn bloed
naar m’n hoofd te stijgen.
Dan denk ik aan je.
Zoals nu.
(uit: Vlees mij! )
Bij het gedicht ‘Alleen is een kamer’
Alleen is een kamer
zonder raam
dat uitziet op een stad vol fantastische mensen
in twee categorieën:
zij die jou niet kennen
en zij die niet van je houden.
Het is de kamer waar de deur wijd openstaat
omdat een oude vriend ze niet heeft dichtgedaan,
toen hij drie maanden geleden langskwam
om te vragen waar je ex tegenwoordig woont.
En om je boormachine te lenen.
Alleen is de kamer waar de telefoon nog
in de verpakking zit, waar de post bestaat uit
ongeadresseerd drukwerk en heel soms
een brief, gericht aan de vorige huurder.
Het is de kamer waar de klok op te laat staat,
de televisie sneeuwt, de kraan lekt en de stoelen
kraken. Waar planten zich bukken als je ertegen
praat, waar de hond wegvlucht als je hem roept
en waar de vissen altijd
aan de achterkant van de bokaal zwemmen.
Alleen is de kamer waar ’s avonds,
wanneer de stilte geeuwt
en je maar weer ravioli uit blik eet,
plots het licht uitvalt.
En dan, op straat iemand naar je roept (…)
Of nee,
toch niet.
(uit: ‘Vlees mij’ )
* Zie meer van deze geweldige vrouw op www.riske.be en http://www.villakakelbont.be/blog/index.php?m=200807&paged=2
