(ad infinitum)

Je vecht liefst zonder kleren,
in de lauwe avondschemer
van opgegraven eenzaamheid
en vreemdgaande hoop,

met de onweerstaanbare wapens
die ik je ooit schonk (je huid
als een donsfluwelen schild
rond je scherpgeslepen rib, etc.).

En je wint bij natuurwet altijd,
smeekt mij langzaam te verliezen
opdat het openen van je wonden
me niet zou ontgaan.

En uur na uur geef ik me over,
tot het eerste ochtendlicht
me opnieuw herovert
tot de ruïne van mezelf.
En jij verdwijnt.

Opdat het nooit overgaat.

~ door stijnvranken op 19 januari 2007.

Eén reactie to “(ad infinitum)”

  1. even tikken aan de krassen van de ziel is dit..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: