21:04:33 P.M.

Ze houdt deze dag
niet langer vol,
dimt de hemel, het licht
kleedt zich langzaam uit,
op haar bevel
– en alleen op haar bevel –
valt de avond
vooruit.
                       Hoe zal zij vannacht haar lichaam dragen?
                       Hoe luid? Hoe diep? Hoe diep haar ogen?
                       Hoe groot haar mond?

Ze verzint zich
ritueel
ontrafelt zich,
meet zich, checkt
of ze na zoveel licht
vandaag nog voltallig is.
Telt traag haar lichaam na
(blijkt heelhuids)
en baadt,
zinkt zich weg in zinnen,
bedenkt zichzelf opnieuw
gewichtloos: Wie
                      zal ze straks zijn? En hoe
                      zal ze zo worden? Hoe zal ze lopen?
                      In welke benen? Welke voeten?
                      Welke blik ligt haar ogen vannacht?
                      Hoeveel wimpers zal ze dragen?
                      Voor wie?
                      Zal zij zich opdringen, buikzacht
                     als een prooi?
                     Of wachten,
                     langdurig en foutloos
                     als een winnaar?

Haar hoofd schuimt haar ogen
dicht, denkt het water lauw
het water koud –
spuwt haar uit, genadeloos
de spiegel in, ze wrijft
haar dromen droog.

En kiest soepel vast de huid
waarin ze straks kruipen wil.
Ze trekt zich warme handen aan,
bindt haar beste borsten om,
probeert alle benen uit haar kast,
strijkt haar heupen en past
wel honderd hielen.

Ze streelt zich een gezicht,
hangt er haar aan, brengt
ogen in en schemert ze zacht
Tekent een mond vol
tot lippen, en doet
wat glimlach na.

Ze wapent zich,
zoet, feilloos en onzeker
bouwt ze zich
vrouw
                      Wat aan haar werd
                      nog te weinig bemind?

schept een spiegelbeeld.
                     Hoeveel huid wil ze kwijt?

En nog één.
                    Welke wonden wil ze
                    gebruiken?
En nog één.
Tot de spiegel buigt. En knikt.
Schoonheid is een plicht.
Ze tikt

een taxi, neemt hem. Oefent
straat na straat nog wat stil haar ziel
in diep detail. Trots,
weemoed, overgave, adem
nood en hoop, alles
lijkt te werken.

Ze scherpt haar blik,
slijpt haar mond
windt haar benen op,
opent de straat,
bukt en bindt zich
een schaduw
rond de enkels.

Ik lik hem
van de grond.

© Stijn Vranken, 2006

~ door stijnvranken op 29 december 2006.

4 Reacties to “21:04:33 P.M.”

  1. Dit gedicht ben ik. Bedankt.

  2. Graag gedaan, wie je ook bent…

  3. Heel mooi gedicht, vooral de passage tussen: “En kiest soepel vast de huid….wel honderd hielen.”
    Geniaal.

    Nu iets helemaal anders: ik studeer Theater-film en literatuurwetenschappan aan de UA. Daar hebben we voor een bepaald vak de opdracht gekregen om een beeldgedicht te bespreken. Ik heb zelf een beeldgedicht samengesteld, omdat ik vond dat de overeenkomst tussen schilderij en gedicht bijzonder
    groot is. Je raad het al, ik heb uw P.M. gekozen en daarbij ‘Meisje voor Spiegel’ van Pablo Picasso.
    http://www.kopievanmeesterwerk.nl/replicaschilderg.html

    Nu ben is het gedicht best moeilijk te doorgronden, gezien er bitter weinig achtergrondinfo te vinden is op het internet.

    Misschien kun je mij wat meer informatie geven over dit gedicht, de betekenis en dergelijke?

    Alvast bedankt!
    Maui Druez

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: