Bio

Wie, wat, en hoe zeer…

* Stijn Vranken
* Geboren op 1 februari 1974
* Academisch vertimmerd tot industrieel ontwerper, even later opgestaan als dichter-performer. “Hij hakt de meest houterige emoties tot splinterscherpe beelden, en gooit deze als doorweekte rozen voor uw voeten.”
* Mede-oprichter en huidige bezieler van ‘De Sprekende Ezels’, een chaopoëtisch collectief dat maandelijks poëzie, muziek en stand-up comedy vermengt tot een originele en kruidige show.
* Mede-oprichter van Stichting Zondag!, een vereniging die sinds de lente van 2004 gelijkaardige podia onder de vleugels neemt.
* Gastheer en presentator van ‘Open Podium’, een maandelijks podium voor jong talent in de Antwerpse Arenbergschouwburg.
* Columnist voor Zone 03
* Wekelijks ‘Nachtdichter’ in Week-Up magazine (editie Gent en Antwerpen)
* Winnaar Antwerps stadsgedicht 2003
* Winnaar ‘Poëzie 2004’, Poëzieperformance-wedstrijd georganiseerd door Ontroerend Goed en Les Nuits Tout Court
* Tekstschrijver voor de show ‘Helden’ van De Nieuwe Snaar
* Bewerkte het kinderboek Mannetje Jas (Sieb Posthuma) tot een dialoog, in opdracht van theaterhuis Luxemburg.
* Gedurende 2006-2007 liep de de tournee ‘Komen, zien, en nog eens komen’, samen met Andy Fierens
* ‘Oraal en Zonen’, een eerste theatermonoloog gaat in 2007 in première
* In februari 2008 verscheen zijn eerste dichtbundel ‘vlees mij!’, bij Meulenhoff/Manteau. (750 ex.) Een tweede druk volgde een maand later.
* 2008-2009 schreef hij twee radioboeken voor De Buren. Een eerste is online te beluisteren, het tweede volgt weldra. Meer info: http://www.radioboeken.eu/

Enkele optredens:

De Inktaap, De Singel, Antwerpen, 2009
Gedichtendag, Arenbergschouwburg, 2009
Zaoem, Gent, 2008
Nuff Said!, Antwerpen, 2008
Zogezegd in Gent, 2008
Beat!, Oostende, 2008
Saint Amour (Behoud De Begeerte), 2008
Gedichtendag, Arenbergschouwburg, 2008
Dichters in de Prinsentuin, Groningen, NL
De Inktaap, Antwerpen, Rotterdam, 2007, 2008
Donderdagen van de Poëzie: voorprogramma van Bart Moeyaert, 2006
Dichter bij La Luna: tangosalon met poëtische cortina’s, 2006
Liefde Tussen de Lijnen, Oostende, 2006
De Brakke Grond, Amsterdam (NL), 2005
Paradiso (Palabras-festival), Amsterdam (NL), 2005
Studio Villanella, Antwerpen 2005
Theater aan Zee, Oostende, 2005 (winnaar Oostends stadsgedicht)
Gentse Feesten, Gent, 2005
Vurige Tongen, Ruigoord (NL), 2005
De Verdichting, Groningen (NL), 2005
De Salons, Antwerpen, 2005 (huiskamervoorstellingen)
Het uitzaaiend kaf, Gent, 2005
Winterwoordennacht, Waregem, 2005
Café Cultuur in Het Toneelhuis, 2005
Weerwoord, Amsterdam (NL), 2005, 2006
De Nachten 2005 (solo), 2006 (‘Komen, zien, en nog eens komen’)
Gedichtendag 2005: De Sprekende Ezels als de ‘Killerpoets’ (‘a hit and run poetry mission’)

Uit de pers:

Over Saint Amour 2008, door Sara Theerlynck (De Morgen, 11 feb 2008)

Ondanks de ‘softe’ opzet van de avond lieten velen er zich niet door beperken. Stijn Vranken, die de spits afbeet, blonk uit in romantische ironie. “Afwezigheid staat je zonder twijfel als gegoten”, las de jonge performer-poëet voor uit het gedicht Wees gerust, maar niet hier. “Niet helemaal teder”, gaf hij toe, “maar tederheid bestaat maar bij de gratie van de afwezigheid ervan.”

over ‘Vlees Mij!’, Paul Demets, De Morgen, 2008:

Grijnslach naar het bestaan
Stijn Vranken maakt al enkele jaren, tot grote voldoening van het publiek, de poëziepodia onveilig. Zijn debuut, vlees mij!, gaat over de eeuwige tweeling -al willen die dat van elkaar met geweten hebben- liefde en vergankelijkheid. Maar Vrankens poëzie is daarom nog niet melancholisch. Hij durft grimmig en decadent te zijn. Baudelaire die nog even goeiedag komt zeggen: ‘Vlees mij – verklaar mij de warme oorlog, het einde mag weer eindeloos herbeginnen.’ Veel gedichten gaan over de liefdespijn. Vranken maakt gebruik van het bekende arsenaal van beeldspraak waarmee een mens zich op zulke momenten wapent. En hij treft regelmatig raak (‘Besnij m’n ogen, bind ze / aan het licht, ik wil staren/ naar wat me verblindt’) Het leven en het eigen bestaan worden zo gerelativeerd, dat de gedichten soms een existentiële verdwijntruc lijken. Over het leven lezen we bijvoorbeeld: ‘Het is zo groot. En je weet nooit / of er iemand achter je staat te sterven. / Ach, ooit groei ik er wel uit, maar voorlopig / wil ik het nog wat houden.’

Hier en daar zorgt Vrankens grimmige humor voor denkstof: ‘Er is weinig nodig om je te vervelen / wees dus dringend je eigen hobby.’ De verwijzingen naar reclameslogans (“Leven is dodelijk / Het werkt verslavend / en veroorzaakt / hartkloppingen / Begin er niet mee!) en de archaïserende toon zijn typisch voor poëzie die je wil doen grijnslachen en daarom niet opmerkelijk. En niet in alle gedichten weet Vranken om de clichés heen te schrijven, zoals hier: We spelen duisternisje / en daarin / slechte pornofilms na: / woest imiteer ik / de ene beroemde erectie / na de andere / en jij, alles / behalve onder de indruk / bijt ze stuk voor stuk / weer stuk.’ Vranken is op zijn best als hij zijn poëzie een tragikomische draai geeft, zoals in deze regels over eenzaamheid: ‘Het is de kamer waar de deur wijd openstaat / omdat een oude vriend ze niet heeft dichtgedaan / toen hij drie maanden gele-den langskwam / om te vragen waar je ex tegenwoordig woont. / En om je boormachi-ne te lenen.’ Jong, maar al ergervaren, die Vranken.

—————————————————————–

Over De Nachten, 2005, Jeroen De Preter, De Morgen, 2005:

Lekker ongezond
Dichter/performer Stijn Vranken (1974), medeoprichter van de ‘poëzieband’ De Sprekende Ezels, genoot tot voor kort alleen enige roem in het cafécircuit. Vrijdagavond zag hij zijn publiek minstens vertienvoudigd, maar dat scheen hem nauwelijks te imponeren. Met veel branie bracht Vranken een tiental gedichten in een genre dat heavy variant van het light verse.
Vranken, winnaar van de performancewedstrijd Poëzie 2004, kreeg een zaal vol tieners en prille twintigers moeiteloos aan zijn (vers)voeten. Of zijn vaak niet ongeestige taaivondsten (“wat bondage-liefhebbers bindt”) en analyses van zijn liefdesleven ook op papier overeind blijven, is moeilijk in te schatten. Zeker is wel dat zijn fanclub er sinds vrijdag niet kleiner op is geworden. Voor wie niet meer gelooft in de bloemen en de bijtjes van Dimitri Leue biedt Vranken een lekker ongezond alternatief. (JdP)

——————————————————————

De Standaard, woensdag 14 september 2005:

Je hebt podiumdichters. En je hebt Stand-up comedians. Het was wachten op Stijn Vranken voor een combinatie van beide: Light verse op het podium met de punch van een stand-upoptreden. Vranken zit overduidelijk in de lift: in januari scoorde hij op De Nachten, in augustus kreeg hij een prijs op Theater aan Zee. Vranken handelt in romantische filantropie of misantrope romantiek: een verlangen de liefde te vinden, zonder echt te geloven in het succes van die zoektocht.
Momenteel schrijft hij liedteksten voor De Nieuwe Snaar, en werkt hij aan maar liefst twee theatertournees: één solo, en één met collega dichter Andy Fierens. Succes nu al gewaarborgd, want Vranken is een performer die een zaal probleemloos aan zijn voeten krijgt.

Contact:

Stijn Vranken
Duinstraat 142
2060 Antwerpen
0486/53 57 00
stijnvranken@telenet.be