Ik heb geen idee wat het is…
maar het is vooral het licht dat we niet zien, dat nog
onderweg is naar wat we zullen zijn, of zelfs nog niet.
Het is de lucht die ons vlees nog niet heeft omhelsd,
de adem die nu nog in de bomen broedt.
Het is de stap die nog bang in dit been verborgen
gaat, niet weet waarom, laat staan waarheen.
Het is de mond die nog niemand heeft geopend, de zin
die nog niet werd geproefd, omdat het nooit
het woord is, maar telkens weer
waar het nog niet omheen past.
Vind ik leuk:
Één blogger vindt deze post leuk.
Prachtig filosofisch en ontroerend gedicht van Stijn Vranken uit zijn bunde Wees gerust maar niet hier.
Prachtig!
Nice! Wat het dan ook is..